Reisverslag

Theo en Jacq., 28 januari 2009
Nederland De Lier

&^%#(@*$ … we are home!

Howdie!

Mirjam, het is je wederom gelukt als eerste een reactie te plaatsen. Dit is wel even het vermelden waard, super!

Nou, onze reis is tot onze spijt dan toch ten einde.
Sommige konden niet wachten tot we terug waren, sommige maakte het niet veel uit en twee zaten daar absoluut niet op te wachten. Jullie weten zelf wel in welke categorie jullie vallen … en wij ook … de laatste!!

We kunnen de hoogte- en dieptepunten van de afgelopen maand benoemen. Maar voor de hoogtepunten hoef ik alleen maar alle pagina’s te kopiëren en te plakken en met de dieptepunten ben ik zo klaar, want die zijn er nagenoeg niet … behalve dan dat we weer naar huis moesten.
We hebben ongelofelijk genoten van de afgelopen maand waarin we zo ontzettend veel hebben meegemaakt, gezien en gedaan dat het eigenlijk met geen pen te beschrijven is. Uiteraard hebben we het wel geprobeerd en hebben we jullie daar een beetje in meegenomen. We hopen dat jullie het net zo leuk vonden als wij.
Wij hebben in ieder geval weer heel veel mooie herinneringen om de komende tijd op de teren, want dat zullen we hard nodig hebben!

Uiteraard willen we jullie ook onze laatste belevenissen aan de andere kant van de wereld niet onthouden.
Geniet ervan, want het zijn voorlopig mijn laatste ‘pennenstreken’ uit Nieuw Zeeland. Ik zeg voorlopig, want we zijn zonder twijfel van plan terug te keren naar het mooiste stukje op aarde!!

24 januari
Over vandaag kunnen we heel kort zijn, maar dat doen we natuurlijk niet!
Na een nacht met ontelbare sterren aan de hemel beloofde het weer een prachtige dag te worden.
We moesten ons wekkertje zetten, want om 08.00 uur moesten we bij de werf zijn voor een boottochtje van een klein uurtje naar Ship Cove.
Wat wel leuk was, was dat de Holland America Line (met de naam Volendam … Vonnie, ik moest natuurlijk gelijk aan jou denken!) in de haven van Picton lag. Best geinig om hier een boot uit Rotterdam aan te treffen.
En toen op weg naar Ship Cove. Het was best een bumpy ride tegen de wind en golven in, maar het was schitterend in de sounds! De kodak-momentjes waren weer niet te tellen.
We werden aan wal gezet bij het Cook monument. Hier is kapitein Cook vijf keer aan wal geweest en hebben de eerste contacten plaatsgevonden tussen de Maori’s en Engelsen.
Om de spiertjes op te warmen, zijn we eerst naar de Darbey waterval gewandeld.
Hierna zijn we aan de wandeling begonnen waar we voor kwamen, de eerste 5 uur van de Queen Charlotte Track! Dit lijkt lang, maar de wandeling is in totaal 71 kilometer lang, waarvan wij er 15 hebben afgelegd.
Het pad ging fors omhoog en lange tijd omlaag, maar wat was het weer een mooie wandeling zeg! Er hingen ‘s morgens wat wolkjes in de sounds, maar de zon en hitte (rond de 30 graden) hadden duidelijk de overhand. Gelukkig liepen we grotendeels in het bos, anders was het waarschijnlijk niet uit te houden geweest.
Onderweg zijn we weka’s (loopvogels) tegengekomen en hadden we zicht op de meest prachtige baaien en bossen. Op één van de kiezelstrandjes waar we kwamen, lagen de mosselen voor het oprapen. Ze groeiden namelijk op de stenen aan de waterkant … Hier werden we ook verrast door een weka … waarschijnlijk omdat er iets te eten was.
Aangekomen bij de Endeavour Inlet konden we ons tegoed doen aan een hapje en drankje, maar het belangrijkste van alles … onze schoenen uit!!! De voetjes leken wel in vuur en vlam te staan. Wat een heerlijkheid om dan je schoenen uit te kunnen trekken.
Om 15.00 uur konden we weer aan boord en werden we na een aantal stops bij verschillende lodges uiteindelijk weer in Picton afgezet.
We hebben gelijk maar een boodschapje gedaan, want we waren door de wijn … en dat kan natuurlijk niet!!!
Theo is op de camping in het zwembad gedoken en ik heb mijn ogen even dichtgedaan. Ik werd namelijk overvallen door hoofdpijn. Maar na een powernap en een paracetamolletje was ik weer helemaal het mannetje!
We zijn naar het centrum gewandeld waar het Maritime Festival gaande was. Een podium waar verschillende artiesten optraden … maar geen bekende namen. Op een gegeven moment had een band wel iets weg van de Golden Earing (filmpje!) … in ieder geval hadden ze dezelfde leeftijd, haha!
We hebben wat rondgehangen en zijn toen weer teruggegaan naar de camping.
En wat we niet voor mogelijk hadden gehouden … ons Nieuwjaarsvuurwerk kwam gewoon 24 dagen later!! Het festival werd namelijk afgesloten met prachtig vuurwerk wat we vanaf de camping goed konden zien.

25 januari
Vanmorgen ging de wekker om 04.00 uur!! We hadden namelijk de vroege boot naar het noordereiland.
Het is eigenlijk helemaal niet zo erg om hier de wekker te zetten. Dat betekent dat de dag vroeg begint en de dag dus langer duurt. Een kleine rekensom leert ons dat als we om 08.00 uur de camping verlaten (in plaats van de gebruikelijke 09.30/10.00 uur), je dag 2 uur langer duurt … vermenigvuldig dit met 30 vakantiedagen en je hebt 60 uur extra te besteden (dat zijn dus gewoon 5 extra vakantiedagen!). Hier kwamen we een paar dagen geleden pas achter, dus we hebben eigenlijk ons tijd versnurkt, haha! Maar het is natuurlijk ook vakantie en daar hoort een beetje uitslapen en treuzelen ook bij.
De boot verliet Picton om 05.45 uur, dus het was nog donker buiten. Op een gegeven moment kwam de zon op en waren de sounds werkelijk prachtig.
Na een rustige overtocht verlieten we even na 09.00 uur de boot. We wilden eigenlijk nog naar het Te Papa museum in Wellington, maar uiteindelijk hebben we besloten in één streep naar Lake Taupo te rijden. Nou ja, we zijn zo hier en daar natuurlijk nog wel even gestopt. Zo zijn we gestopt bij Harcourt Park net even boven Upper Hutt, wat doorgaat als een filmlocatie van Lord of the Rings.
Blijft leuk om foto’s die in het boek staan (het uitgebreide location guidebook van Ian Brodie) op te sporen. En het is wederom gelukt … ook al waren de bomen inmiddels een kop groter. Want de opnames zijn gedurende 1999, 2000 en 2001 gemaakt. Ik denk niet dat veel van jullie het boek zullen hebben, maar voor de cracks … bladzijde 68 en 69.
Niets herleidt meer naar de opnames, dus het is af en toe best zoeken naar de juiste boom en de juiste hoek van waaruit de foto is gemaakt.
Na dit leuke intermezzo zijn we gestopt op de Rimutaka Summit, waar Theo voor de derde keer een foto van mij op het witte hekje heeft gemaakt. Deze traditie houden we graag in ere!
Net voordat we op de top waren, had ik Ed aan de lijn … maar de verbinding viel ineens weg (dus het was niet persoonlijk bedoeld hoor Ed, haha!). Op vele plaatsen in Nieuw Zeeland heb je gewoon geen bereik. En waar we dachten juist wel bereik te hebben, boven op de berg, was deze er dus niet.
Er ontbrak trouwens nog iets boven op de berg … de koffietent! Dus helaas geen bakkie halverwege de pas … gelukkig was het witte hekje er nog wel …
In Napier zijn we alleen gestopt om alvast online in te checken … en we kunnen jullie vertellen dat we dat alles behalve leuk vonden!
Want we kunnen het blijven benadrukken … we hebben écht geen zin om naar huis te gaan. Aan de ene kant voelt het als twee maanden dat we hier geweest zijn en aan de andere kant is het voorbij gevlogen.
Na deze onaangename onderbreking zijn we ergens halverwege de Termal Explorer Highway gestopt bij een uitkijkpunt vanwaar je zicht had op de Waipunga watervallen. Was leuk om nog even mee te nemen … en we hoefden er niet eens naartoe te klauteren. Dat kwam mooi uit, want vandaag waren we best een beetje gaar. Ook de warmte werkte daaraan mee, het is 30 graden en ze verwachten een stijging naar de 37!
En dan te bedenken dat de laagste temperatuur die we hier hebben meegemaakt 8,7 graden was.

Het noordereiland is trouwens wel een stuk drukker, dus het is weer even omschakelen hoor. De kleine dorpjes hier zijn te vergelijken met de grotere dorpjes op het zuidereiland. En dan moet je nog steeds niet denken aan een dorp met 10.000 inwoners …

Theo heeft Ed vanavond ook aan de lijn gehad. Even een speciaal woord aan de Wildkerries.
We vonden het geweldig om onze reis bij jullie te beginnen en jammer dat we morgen niet in Auckland zijn. We zitten er net een dag naast.
Maar zeker weten dat we elkaar in de toekomst gaan treffen. Wie weet in Nederland, maar absoluut hier in Nieuw Zeeland. En dan gaan we natuurlijk met z’n allen pasta maken!
Vanuit een warm Taupa bedanken we jullie voor het lenen van de simkaart, jullie gastvrijheid, de geweldige ‘slippery when wet’ wandeling, alle hulp die jullie ons geboden hebben en alle tips die we hebben gekregen.
In één woord super!!! Dear friends, we’ll keep in touch!!!

26 januari
Vandaag zijn we bijtijds opgestaan om ten volste te genieten van onze laatste dag in ons campertje. Ons campertje is trouwens weer helemaal super! Het blijft een waanzinnig vervoermiddel om mee door dit land te crossen.
Omdat we nog niet alle souvenirtjes op de kop hadden getikt, zijn we daar vandaag nog maar even voor op pad gegaan. Maar dat viel niet mee, want de meeste winkels waren vandaag gesloten wegens Auckland Anniversary. Zaten we vandaag in Auckland … nee … dus … uhhhh! Waarschijnlijk vallen dan ineens heel veel plaatsen in de regio Auckland … Eigenlijk viel deze dag dus een beetje in het water.
Hoe kan dat nou in dit mooie land, daar valt toch geen enkele dag in het water?!!
Bij Lake Rotorua zijn we naar de Huka Falls geweest. Het is eigenlijk niet echt een waterval, maar meer een waterversnelling, hier gaat 160.000 liter water per seconde doorheen. … ééntje waar je in ieder geval niet met je raft doorheen moet gaan.
Wij zijn er niet in geweest, maar bij de Huka Lodge hebben Willem-Alexander en Maxima gelogeerd toen ze op huwelijksreis waren … hoorden we later. Het is maar dat je het weet …
Hierna zijn we langs The Craters of he Moon geweest. Hier hebben we vier jaar geleden ook een kijkje genomen, toen was het nog gratis en werd er om een vrijwillige bijdrage gevraagd. Dit heeft klaarblijkelijk niet het gewenste effect gehad, want nu moest je intree betalen … komt allemaal door die toeristen!!!
Het blijft fascinerend om alle vulkanische activiteiten in dit gebied gade te slaan … en te ruiken, want een rot eitje is er niets bij!
Onderweg kwamen we alweer een Tulipje tegen … de EGCdriecijfers … het waren onze tegenliggers dus ik kon het gehele nummerbord niet snel genoeg lezen. En Theo moest zijn ogen op de weg houden natuurlijk, die kon alleen even hartelijk terugzwaaien.
We hebben nog een rondje gemaakt in Rotorua, wat mooie gebouwen bekeken en bij het meer gezeten. Op deze warme dag ook nog even lekker verbrand!
En toen maar een mooie weg richting Tauranga ingeslagen. Rond 16.00 uur kwamen we bij Xander en Karen aan en werden we hartelijk ontvangen. Ook kwam er snel na ons nog een ‘schaapje het hok binnen’, de EGC… degene die we dus tussen Taupo en Rotorua hadden gezien! Zij vertrekken morgen ook naar Nederland, dus vanavond moeten we het appartement delen, wel zo gezellig.
Xander en Karen laten een huis bouwen boven op de berg bij de ouders van Karen.
Een prachtig optrekje met een adembenemend uitzicht op Welcome Bay en Mount Maunganui. We mochten gebruik maken van het aangrenzende zwembad en hier maakten we na deze warme dag dankbaar gebruik van. Dat was even de spreekwoordelijke kers op de taart! Via een grindpaadje omhoog kwam je bij het in aanbouw zijnde huis waar we een rondleiding kregen. Fantastisch Xander en Karen, jullie hebben het verdiend!! We komen het uiteraard bekijken als het af is!
Toen ik al kletsend met Karen naar boven liep, gleed ik alleen onderuit … dus ik heb voor de komende dagen als aandenken een forse schaafwond op mijn been!
Ik moest er wel om lachen, want zo loop ik face to face met Karen te kletsen en zo ben ik ineens verdwenen, haha!!
Tussen het uitwisselen van ervaringen met onze medelanders door, hebben we de camper uitgemest en alles in de koffers gepropt. Het had wel iets weg van een kleine ontploffing, wat een t…zooi vergaar je in een maand. Maar het is uiteindelijk weer gelukt alles erin te krijgen.

27+28 januari
De wekker ging om 07.00 uur, want we zouden om 08.30 uur opgehaald worden door de shuttlebus.
Na een douche, ontbijt en het inpakken van de laatste dingen waren we toe aan een laatste bakkie koffie. Maar de shuttlebus was er eerder dan gepland, dus is het bakkie er helaas bij in geschoten en moesten we de afwas ook laten voor wat het was (sorry Xander en Karen!).
We moesten nog een aantal mensen ophalen, dus uiteindelijk waren we pas kwart voor twaalf op Auckland Airport. We konden gelijk inchecken en hebben onze stoelen omgeboekt. We zaten nu bij de nooduitgang, waardoor we megaveel ruimte voor ons hadden. Op een gegeven moment viel er iets van onze buurvrouw op de grond, maar kon ze het niet pakken omdat er een blad vliegtuigvoer voor haar neus stond. Was leuk toen ze zei dat we in ieder geval de ruimte hadden om met iets te kunnen gooien, haha!
De eerste vlucht was zo voorbij, ondanks dat deze 11 uur duurde.
Op Singapore Airport hadden we een kleine 6 uur te overbruggen. Maar met wat internetten, boekje lezen, koffie drinken en winkeltjes kijken, kwamen we de tijd wel door. De tweede vlucht ging ook voorspoedig en hebben we af en toe de ogen kunnen sluiten. We hadden drie stoelen met z’n tweeën, dus dat was wel aangenaam. Om de tijd door te komen neem je gewoon een boek van 429 pagina’s ter hand en je leest ‘m gedurende beide vluchten in één keer uit! Dit is wat ik heb gedaan met “De Vergeet mij niet-sonate”. Dus Ria, boek twee is ook uit!
Rond 06.00 uur raakten de wielen het asfalt en liepen we tegen een temperatuur aan van -2 graden … dat was wel even wennen … we zijn de hele dag geen moment warm geweest!
Na de koffers van de band te hebben gehaald, gingen we op weg naar de trein.
Met een overstap in Den Haag kwamen we rond 08.10 uur in Delft en 20 minuten later met de taxi thuis.
Heel vreemd om dan ineens weer in je oude vertrouwde omgeving te zijn.
We hebben eerst de meeste spullen uitgepakt en hiermee een berg was (eigenlijk is wasberg een toepasselijker woord) gecreëerd.
Ik weet in ieder geval wat me de komende dagen te wachten staat …
Om niet in slaap te vallen, zijn we de hele dag in de weer geweest. Eerst bij Frans en Lida langs om te zeggen dat we er weer waren, toen naar mijn papa en mama en de middag afgesloten met een rondje Albert Heijn.
Nu probeer ik ons verhaal een waardig einde te geven, maar hiermee sluiten we de vakantie écht af en dat willen we helemaal nog niet. Melancholie steekt hiermee de kop op. Want op zo’n moment maken mooie en bijzondere dingen ons verdrietig, omdat we ze niet voor altijd vast kunnen houden. ‘But that’s life” zullen we maar zeggen.

De komende tijd proberen we uit het welbekende zwarte gat te kruipen. In eerste instantie gaan we de jetlag te lijf … wat nog de minste strijd zal opleveren … maar daarna de heimwee …

Bedankt voor het plaatsen van berichtjes (is top!) en dat jullie de moeite hebben genomen met ons mee te reizen, hetzij door het lezen van onze belevenissen of door het bekijken van de foto’s.

We hopen tot een volgende keer!

Liefs van Kni en Wi, xxx

p.s. de links naar onze bungy jump!
Theo: http://www.youtube.com/watch?v=vjfBaQ_mZWc
Jacq: http://www.youtube.com/watch?v=6NBh_pucKAk

Foto's bij reisverslag

Video's bij dit bericht

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag